وقتی که برای اولین بار به عناوین "مسلخ" و" کشتارگاههای بزرگ" که در رسانه ها آمده بودچشمم افتاد،کمی تکان خوردم باخود گفتم بازهم مقاله ی تحلیلی دیگری پیرامون کشتارهای بزرگ انسان در وطن ماست اما وقتی دقت کردم دیدم در مورد ایجاد مسلخهای صحی و قانونی برای کشتن حیوانات است بیشترتکان خوردم!!

این اخبارنشان می دهد که کم کم کشتن حیوانات چهارپا و مرغها در کشور، قانونمند و صحی می شود و قصابها با دقت و احتیاط بیشتر به صورت قانونی درکشتارگاههای مخصوص، حیوانات گوشتی را که برای تولید گوشت و تأمین غذای شیرینتر و مقوی تر برای انسان پرورش داده می شوند، سر می برند.

باخودم می گویم آیا روزی خواهد رسید که کشتن و سربریدن حیوان دوپای سخنگو(انسان) نیز در کشور ما به صورت قانونمند و بعد از طی مراحل قانونی و حقوقی صورت بگیرد؟ واز این وضعیت وحشتناک ودلخراش نجات پیدا کند؟ وضعیتی که؛ هرکس درهر گوشه ی از کشور که به حیوان دوپای مورد نظر خویش دست یافت با وسایل مختلف از سلاحهای پیشرفته گرفته تا ماینهای دست ساز و چاقوهای وطنی جان شیرینش را مفت و مجانی می گیرد!!

آخر؛ این حیوان دو پای سخنگو هم جان دارد؟ آنهم ازنظرخودش چه جان شیرینی که برای حفظ آن، دراین ویرانکده ی پر رنج و بلا، حاضراست هزاران نوع سختی و رنج طاقت فرسا را مدتها بکشد اما جانش را ازدست ندهد!

یکی پیدا شود برای قانونی کردن کشتن این حیوان بدبخت در کشورما نیز، فکری بکند!